Dla rozwinięcia kultury dziecka najważniejsze i nierozłączne wydają się dwa pierwsze punkty. Stopniowe pojmowanie regionu jako żywej, rozwijającej się w ciągu wieków całości można by schematycznie przedstawić tak: I. nauka historii ze szczególnym uwzględnieniem właśnie dziejów regionu, II. nauka o Polsce współczesnej najpierw przez elementarne poznanie ekonomicznych i socjologicznych przemian regionu, jego zakładów pracy, perspektyw uprzemysłowienia, szans turystyki itd., III. nauka przyrody w oparciu o florę i faunę regionu, zwłaszcza przez mały, ale autentyczny udział w zabiegach wokół ochrony przyrody i przez poznawanie planów rozwoju regionalnego pod kątem tej ochrony, IV. wiadomości o sztuce najpierw własnego regionu: zwiedzanie zabytków (ich dzieje, ich ochrona), zwiedzanie nowych realizacji (architektura, urbanistyka, pomniki, muzea i wystawy, folklor, pracownie artystów). Kultura dziecka zaczyna się rozwijać przede wszystkim od momentu, w którym historia, ucieleśniona w sieci drójf, w planie osady czy w formach architektury, staje się sprawą żywą, miczyna przemawiać do wyobraźni, zaczyna zbliżać do drugiego człowieku, historycznego czy współczesnego. A dziecko jest z natury nastawione właśnie na ludzi, nie na abstrakcje.
| |
|